Genetic Transmission

W poszukiwaniu realności dźwięków

Expo 70

Muzyka, która odgradza od zreczywistości

The Ritual Should Be Kept Alive

Magia Hybryds

Once

Naturalizm i zmysłowość muzyki Egora Grushina

Assemblage

Muzyczny asamblaż Machinefabriek

Dychotomia

Dychotomia to podział na dwie części, wzajemnie się wykluczające ale uzupełniające w jedną całość. Istota tego pojęcia jest myślą przewodnią splitu wydanego przez No Angels Prod.

     1. Trick
     2. Perceive
     3. City Psalm
     4. Pennant
     5. Illusion I
     6. Illusion II
     7. Illusion III
     8. Oblivion

     A.D. 2010, No Angel Prod.
   






Główne założenie splitu opiera się na różnorodności uczestniczących w projekcie stron. Stając na przeciwnych biegunach, pokazując jak wiele ich różni od siebie i z pozoru nie współpracując ze sobą tworzą jedną, dopełniającą się całość.

Omawiane wydawnictwo jest "przecięte na dwie części". Z jednej strony swoją twórczość objawia wszechstronny i niezwykle żywiołowy Vladislav Buben, z drugiej zaś grecko/brytyjski projekt Abstractive Noise, prezentujący wyciszone (aczkolwiek okraszone mrocznymi elementami), a chwilami wręcz kontemplacyjne dźwięki.

"Dychotomię" otwiera cztery kompozycje Bubena. Jego utwory niczym rozpędzony walec przetaczają się przez głowę słuchacza. Muzyk narzuca mocne tempo, nie ma czasu na ociąganie się. Wrażenie robią intensywne, połamane dźwięki i industrialne podkłady. Jednakże najwięcej dzieje się w tle. Pierwszy w zestawieniu "Trick" obwieszcza swe przybycie syreną. Masywne dźwięki narastają budując gęsty, niemal kakofoniczny klimat. W tle pojawiają się inne niepokojące odgłosy, a wszystko w pewnym momencie harmonizuje sprytnie wpleciony motyw z muzyki klasycznej. Ów motyw zaznacza swoją obecność do końca, chwilami grając pierwsze skrzypce w utworze, a chwilami będąc tylko dalszym planem. "Percive" zaskoczył mnie ocierającym się o drum 'n' bass beatem. Bardziej interesujące zdaje się być drugi plan, który ożywia nieco monotonię myśli przewodniej tej kompozycji. Utwór kończy intrygujące wyciszenie. "City Psalm" to swoista przeplatanka, utwór niemal dychotomiczny sam w sobie.  Z jednej strony elektroniczne mocne dźwięki, z drugiej  podróżujące  niemal własną ścieżką fragmenty muzyki klasycznej. Dwa odległe bieguny łączą się w całość. Natomiast "Pennant" prezentuje dobrze zamaskowane pod zmasowanym atakiem  połamanych rytmów ambientowe przestrzenie. Moim skromnym zdaniem wydają się one najbardziej interesujące.

Na tym kończy się "jazda bez trzymanki" zaserwowana przez Bubena. Graniczne sekundy ciszy zdają się być istotnym elementem tego splitu. Znikają ekstremalne, chwilami zbyt monotonne dźwięki, pozostawiając jednocześnie po sobie uczucie ulgi, ale również dziwną pustkę do tego stopnia, że ten nikły skrawek ciszy poprzedzający "Iluzję w pierwszej odsłonie" niemal pulsuje. W kolejnych czterech odsłonach Abstractive Noise prezentuje nam odmienne podejście do muzyki. Jest przeciwważący spokój, jest urozmaicenie, ale także duże pokłady niepokoju i niezwykły klimat.

"Illusion I" budzi się do życia powoli. Poszczególne motywy zaplatają iluzję z czasem, nawarstwiając się. Uwagę przykuwają piękne dźwięki zagrane na klasycznych organach. Utwór kończy się enigmatycznie.  "Illusion II" skrywa w sobie tajemnicę - tak brzmi zagadka. Mimo krótkiego czasu utwór ten intryguje i nastraja w niesamowity klimat.  Muzycznie jest kontynuacją zamysłu swojego poprzednika. "Illusion III" prowadzi słuchacza przez najdalsze zakątki iluzji. Ta długa podróż przez krainę spokoju mącona jest falującymi, mrocznymi wstawkami, delikatnymi orientalnymi elementami oraz pulsującym rytmem. Wieńczący całość utwór "Oblivion" zabiera nas w nieco inną przestrzeń. Nadal jest delikatnie i klimatycznie, jednak uwagę przykuwa pokręcony 'kosmiczny' rytm.

"Dychotomia" to niezwykle interesujący split. Jest to konfrontacja dwóch różnych od siebie spojrzeń na muzykę. Wbrew pozorom nie są one tak bardzo odległe od siebie. Na pewno każdy kto zapozna się z tym wydawnictwem znajdzie wiele podobieństw. Dla mnie obie strony łączy kryjąca się w utworach tajemnica i wszechobecny niepokój oraz wspólny cel: pokazać, że piękno muzyki ma różne oblicza...

Autor: BH                                                                    3 Stycznia 2010

Alfabetyczny spis wszystkich recenzji

0 comments

Proszę wprowadzić wynik operacji matematycznej z tego obrazka:

Proszę wprowadzić wynik operacji matematycznej z tego obrazka. =