Wieża Ciśnień II

Dźwiękowa restytucja

Fuse / Holter

Split Echoes of Yul i Nowa Ziemia

Conspicuous Unobstructed Path

Macabre folk 23 Threads

Dionysus

Dytyramb Dead Can Dance

Light Of The Dreams

Sny Maćka Szymczuka

Rogate Czapki, Rogate Serca

Twórcy albumu "Rogate czapki, rogate serca" kolejny raz nie zadowalają się odtwarzaniem rzeczywistości. Osobisty światopogląd, zbliżenie do natury i korzeni kultury wyrażają zgodnie z ideami romantyzmu. Nie rozum, lecz serce, nie przyziemność, lecz wzniosłość - te kontrpropozycje epoki romantyzmu idealnie opisują muzykę projektu Ludola.

01. Polonez Partyzancki
02. Dalej Bracia, Do Bułata
03. Gdy Umrę...
04. Nie Wrócę Do Domu...
05. Dusza Powstańca
06. Rogate Czapki, Rogate Serca
07. Krakus I Dziewczyna
08. Wiekowi XXI
09. Śnijcie, Bracia
10. Wrócisz Do Mnie

A.D, 2012, Bunkier Productions



Ludola nie zaskakuje, w tym konkretnym przypadku jest to wielki plus. Twórcy projektu kolejny raz postawili na przekaz - konkretny, dosadny i zmuszający do zadumy. Nadal mamy więc do czynienia z umocowaniem środka ciężkości na tekst, w towarzystwie gitarowych akustycznych aranżacji, które najczęściej stanowią (raźne) tło dla programowego, pozamuzycznego przekazu - o bohaterach powstań, ich poświęceniu i oddaniu dla ojczyzny. Ten minimalizm jest bardzo twórczy i póki co nie widać oznak wyczerpania konwencji - zwłaszcza, że w konstrukcji utworów dobrze zaaklimatyzował się akordeon ("Wrócisz Do Mnie"). Nowością jest rónież kobiecy wokal, który nie tylko skutecznie uzupełnia głównego wokalistę ("Krakus i Dziewczyna", bardzo nastrojowo w "Wiekowi XXI"), ale radzi sobie w pojedynkę ("Wrócisz Do Mnie"). Rozumiem spójność koncepcji tego albumu, jednak brak mi przełamania kompozycjami o mniejszym ładunku emocjonalnym (taką funkcję pełnił na poprzednim albumie utwór "Gdy Janeczek z wojenki wróci").

Mam wrażenie, że jedną ze składowych twórczości Ludoli jest gorycz i rozczarowanie współczesnością. Da się to odczuć w tekstach (także tych zapożyczonych z historii - choćby "Wiekowi XXI", w pełnej nostalgii (a czasem wyrzutu jak np. w "Nie Wrócę Do Domu...", czy "Gdy Umrę...") melodyce. Do głosu dochodzi tu zdrowo pojmowane poczucie narodowej odrębności i zrozumienie dla ciągłości tradycji. Stąd przypominanie scen z historii naszego narodu, w którym tak naprawdę kryje się poszukiwanie prawdy o sobie we współczesnym zagubionym świecie.


Autor: BH                                                                       12 grudnia 2012

Powiązane recenzje:
Przedwiośnie, Świat Był Piękniejszy Tego Lata

Alfabetyczny spis wszystkich recenzji

0 comments

Proszę wprowadzić wynik operacji matematycznej z tego obrazka:

Proszę wprowadzić wynik operacji matematycznej z tego obrazka. =