Anima Mundi

Zmieniona muzyka Hoarfrost

Where Words Fail, Music Speaks

Kompilacja dla Ani

Austeros

Przesłanie do wysublimowanych zmysłów Inner Vision Laboratory

The Measures Taken

Człowiek vs. maszyna w muzyce Machinefabriek

Glaciology

Cztery utwory o śniegu i lodzie Strom Noir

Missing

Zacznę cytatem: "Utwór muzyczny na pewno nie może opowiadać z taką samą ścisłością, jak czyni to przekaz werbalny określonej historii, fabuły czy wydarzenia, nie jest też z całą pewnością z drugiej strony zupełnie bezradny w odkrywaniu pewnej prawdy o świecie, człowieku i jego kondycji. Między jedną skrajnością a druga mieści się cała gama możliwości opowiadania o życiu, referowania pewnych wydarzeń, sugerowania realnych faktów społecznych i psychicznych. Od ścisłego relacjonowania do przybliżonego rysunku istnieją dziesiątki sposobów przedstawiania rzeczywistości, które zawierać się mogą od grubego kalkowania po niezwykle subtelne szkicowanie i cieniowanie"[1]. Album "Missing" potwierdza te słowa niezaprzeczalnie. Będąc cyklem muzycznych opowieści podejmuje temat poszukiwań rzeczy życiowo ważnych - miłości, własnej tożsamości, przygód, pokrewnej duszy, a nawet nowych lądów (nie tylko w przenośni). Wydawnictwo fascynuje swoim epickim rozmachem. zaskakuje, bawi, ale skłania również do refleksji.

1. Arrival
2. The Foreigner
3. Stowaway Sylvie
4. Percival Buck
5. Beyond The Furthest Star
6. Should You Wait For Me
7. Turtle’s Back
8. When Will May Return?
9. Clown King
10. Pause For Thought
11. The Missing
12. Farewell

A.D.2013, Deep Field Records

Znakomity muzykolog Janusz Ekiert, pisał "historia wszystkich sztuk jest historią pakowania ich do szufladek i wywracania tych szufladek. I jedna, i druga tendencja ma swoje racje. Szkoda tylko, że niektóre racje wymagają ofiar, bo nie godzą się na wzajemną tolerancję" [2]. Na "Missing" znajdziecie odniesienia do muzyki wielu uznawanych dziś za klasykę formacji (rodem z przełomu lat '60-'70). Nazwy, gatunki są jednak w tym wypadku zbędne, bo muzyka The White Kites ma w sobie bardzo poszukiwany dziś pierwiastek: unikalną pieczęć osobowości, nie jest kopią  z kopii, czy efektem seryjnej produkcji. 

Tę muzykę wyróżnia logika rozwoju motywów, fraz, melodii, dokładne zaplanowanie punkty kulminacyjne, kontrasty i konflikty tematów, ich przetworzenie. Ważne jest tu współdziałanie elementów lirycznych i epickich w obrębie jednego utworu (np. w genialnym "Stowaway Sylvie"), a co za tym idzie, cały zespół cech stylistycznych, z dominującą rolą melodyki typu narracyjnego (melodia bywa traktowana funkcjonalnie jako kategoria niemal emocjonalna lub jako element konstrukcyjno - fakturalny). Epicka obrazowość powiązanych z sobą scen, porywająca siła rytmu i lirycznych elementów wywołują przy słuchaniu tej kompozycji wrażenie jakiegoś ukrytego w nim programu o piracko - bohaterskich akcentach. To uczucie towarzyszy konsumpcji wielu utworów  z tej płyty.

Zespół pokazuje, że forma nie zawsze musi być rozbudowana. Największym walorem nostalgicznych ballad jest prostota, z jaką ujęta w nich została  treść w pełną elegancji i finezji klasyczną formę. Strzałem w dziesiątkę jest użycie fletu, który potrafi podjąć motyw główny kompozycji i na swój sposób go poprowadzić - nadając mu przy tym pastoralnego charakteru.

Kolejną cechą muzyki muzyki The White Kites, którą można uznać za charakterystyczną jest ścisłe zespolenie melodii z akcentami mowy, nastrojem tekstu oraz z rozwojem siły wyrazu (wsłuchajcie się w "Beyond The Furthest Star"). Ogromna zasługa w tym wokalisty Seana Palmera, który ma "to coś" w głosie.

Ten album jest tak bardzo niedzisiejszy, że aż piękny. Może przez to być traktowany jako echo przeszłości, sentyment. Jest tu miejsce na radość, śmiech, szaleństwo i opary absurdu. Jednak gdy wsłuchać się w "Missing" odkryjemy muzykę, która wykazuje silne akcenty protestu i tęsknoty. Za wartościami, które w dzisiejszej muzyce (ale i życiu) zagubiono, zapomniano i odrzucono. Cały sens albumu "Missing" zamyka się dla mnie w słowach cytowanego już dziś Jerzego Skarbowskiego, który pisał: "muzyka znaczy złożonymi układami  melodyczno-harmonicznymi, swoją konstrukcją formalną użytą przez twórcę techniką kompozycyjną, zestawem instrumentów, ekspresją utworu, ale oddziaływa treściowo przez sposób, w jaki jest przekazywana oraz co najważniejsze przez fakt, że wpływa na skalę i jakość życia człowieka oraz organizację wzajemnych ludzkich stosunków" [3]. Jeśli chodzi o mnie to wpływa...

Przypisy:
[2] J. Ekiert – Lustro Epoki. Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1988.
[1],[3] J. Skarbowski - Literatura i muzyka. Zbliżenia i dialogi. Czytelnik, Warszawa 1981.


Autor: BH                                                                     10 grudnia 2013

Alfabetyczny spis wszystkich recenzji

0 comments

Proszę wprowadzić wynik operacji matematycznej z tego obrazka:

Proszę wprowadzić wynik operacji matematycznej z tego obrazka. =