A.S.

A.S.

Oto portret wsp贸艂czesnego muzyka. „U偶ycie materia艂贸w wypr贸bowanych i form ustalonych jest mu z zasady wzbronione. Zmusza go to do m贸wienia narzeczem niemaj膮cym zwi膮zku ze 艣wiatem, kt贸ry go s艂ucha. Sztuka jego staje si臋 rzeczywi艣cie jedyna w swoim rodzaju, ale w tym sensie, 偶e jest niedost臋pna i zamkni臋ta zewsz膮d鈥” [1]. Odnajduj臋 w tych s艂owach Strawi艅skiego jaki艣 wsp贸lny mianownik mi臋dzy tw贸rczo艣ci膮 Aleksandra Skriabina, a technikami kompozytorskimi Bionulora. Ten pierwszy, zafascynowany ide膮 sztuki jako syntezy muzyki i religijno-filozoficznych koncepcji ucieka艂 w symbolizm, 艣wiadomie wi膮za艂 muzyk臋 z kolorami. Natomiast Bionulor dokonuje 艣wiadomej syntezy muzyki Skriabina, nie reinterpretacji. Pos艂uguje si臋 palet膮 barw pe艂n膮 odcieni melancholii, smutku, wyciszenia i t臋sknoty.

Na „A.S.” mamy do czynienia ze sztuk膮 wa偶n膮, nieoboj臋tn膮 i maj膮c膮 w sobie poprzez swe konstrukcje jaki艣 nieokre艣lony symbolizm. Esencjonalno艣膰, niemal obsesyjnie skoncentrowanie na szczeg贸艂ach, ograniczenia materia艂u i uproszczenie 艣rodk贸w zwi膮zanych z zastosowan膮 przez Biolunora niekonwencjonaln膮 metod膮 maj膮 w sobie co艣 mistycznego. Szacunek dla ciszy i pojedynczych d藕wi臋k贸w budzi zadum臋. Ale te偶 porywa konsumenta muzyki swoim d膮偶eniem ku organicznej zag艂adzie d藕wi臋k贸w.

Przypisy:
[1] I. Strawi艅ski – Kroniki mego 偶ycia. Krak贸w, PWM. 1974.

A.D.2018, Onion Label